Braterska Miłość

BRATERSKA MIŁOŚĆ

Życie uczy. Chrześcijanin żyjąc na świecie napotyka na nieprzyjazne wpływy. Spotykają go też różne prowokacje, które są próbą dla jego usposobienia. Jeśli przyjmie je we właściwym duchu, to pomogą mu one w rozwinięciu chrześcijańskich zalet. Jeżeli krzywdy i obrazy zniesie z pokorą, gdy na zniewagi odpowie łagodnie, jest to dowodem, że w jego sercu mieszka Duch Chrystusa, i że soki z żywej Winorośli płyną do gałązek. Doczesne życie — to szkoła Chrystusa. W szkole tej mamy się uczyć łagodności i pokory serca. W dniu ostatecznych obrachunków okaże się, że wszystkie przeszkody, na jakie napotykaliśmy, wszystkie znoje i ciężary, które musieliśmy znosić były praktycznymi lekcjami w stosowaniu zasad chrześcijańskiego życia. Jeżeli właściwie je znosimy, rozwijamy charakter podobny Chrystusowemu, a to odróżnia chrześcijan od świata.
Jeżeli chcemy być dziećmi Bożymi i chcemy osiągnąć ten wysoki standard, musimy być szlachetni, święci, czyści i nie skalani. Do osiągnięcia tego standardu niezbędny jest oczyszczający proces. Jak dokonywałoby się takie oczyszczenie, gdyby nie było przezwyciężania trudności, przeszkód i niczego, co wystawiałoby na próbę naszą cierpliwość i wytrwałość? Próby te są w naszym życiu niemałymi błogosławieństwami. Są po to, aby wzbudzić w nas zdecydowanie do zwyciężania. Są środkiem w rękach Boga, uczącym nas odnosić zwycięstwa nad własnym „ja”, zamiast pozwolić mu nam przeszkadzać, ciemiężyć i niszczyć.
Chrześcijańskie wzrastanie
Charaktery zostaną wypróbowane. Jeżeli jesteśmy gałązkami Żywej Latorośli, zostanie w nas objawiony Chrystus. Będziemy cierpliwi, uprzejmi, wyrozumiali, pełni radości wśród kłopotów i irytujących sytuacji życia. Dzień w dzień, i rok w rok będziemy zwyciężać własne „ja”, wzrastając w szlachetnym bohaterstwie. Takie zostało nam wyznaczone zadanie, ale nie można go wykonać bez ustawicznej pomocy Jezusa, bez zdecydowania, niezachwianej stanowczości, nieustannej czujności i stałej modlitwy. Każdy z nas musi podjąć osobistą walkę. Każdy z nas na własnej drodze musi ją wygrać, borykając się z wszelkimi zniechęceniami. Kto uchyla się od walki, traci siłę zwyciężania i radość z triumfu.
Nikt, nawet Bóg, nie może zdobyć dla nas nieba, jeżeli my, z naszej strony nie zdobędziemy się na niezbędny wysiłek. W nasze życie musimy wpleść cechy piękności, a wyplenić wszystkie te cechy, które czynią nas niepodobnymi do Jezusa. Podczas gdy Bóg sprawuje w nas chęć i wykonanie według Swego upodobania, my musimy działać z Nim w harmonii. Religia Chrystusa przekształca serca. Przemienia światowe usposobienia na niebiańskie. Pod jej wpływem człowiek samolubny staje się niesamolubny, ponieważ takim jest właśnie charakter Chrystusa. Człowiek nieuczciwy, wyrachowany staje się rzetelny i prawy, tak iż jego drugą naturą staje się chęć postępowania z innymi w taki sposób, w jaki chciałby, aby inni z nim postępowali. Rozwięzły zmienia się z nieczystego w czystego. Wykształca prawidłowe nawyki, gdyż Ewangelia Chrystusowa stała się dla niego wonią życia dla życia.
Obecnie, gdy okres próby się wydłuża, nikomu nie wolno osądzać innych, a na siebie patrzeć jak na wzorowego człowieka. Chrystus jest naszym wzorem. Naśladujcie Go, stawiajcie stopy na Jego śladach. Możecie mówić, że wyznajecie w każdym szczególe obecną Prawdę, ale jeżeli nie stosujecie tej Prawdy w praktyce — wówczas to wyznawanie nic wam nie da.
Postępowanie z będącymi w błędzie
Nie mamy potępiać innych; to nie jest naszym zadaniem, lecz powinniśmy miłować się wzajemnie i modlić jeden za drugiego. Gdy widzimy kogoś, że odstępuje od Prawdy, powinniśmy tak nad nim płakać, jak Chrystus płakał nad Jerozolimą. Posłuchajmy, co nasz Niebieski Ojciec mówi w Swoim Słowie o tych, co błądzą: „Bracia, jeśli człowiek zostanie przyłapany na jakimś upadku, wy, którzy macie